Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 210-8834329
O Νίκος Βατόπουλος στη στήλη «Σελιδοδεικτες» της εφημερίδας «Καθημερινή» (26/10/2012) μιλάει με τον Μανώλη Πελοποννήσιο και το βιβλίο του «Η Κίμωλος στην Κατοχή…».

«Μα, τι γράφεις κάθε μέρα, παππού;». Η απορία της μικρής Εμμας-Ελένης. «Γράφω για κάποιους υπέροχους ανθρώπους που αγωνίστηκαν, κινδύνευσαν ή και θυσιάστηκαν για να ζήσεις κι εσύ ελεύθερη». Είναι η απάντηση που έδωσε στην εγγονή του ο Μανώλης Αργ. Πελοποννήσιος, ένας άνθρωπος που θέλησε να προσφέρει ένα αντίδωρο στους συμπατριώτες του που θυσιάστηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτό που εκπλήσσει είναι ότι ο Μανώλης Αργ. Πελοποννήσιος δεν είναι ιστορικός, αλλά ένας τιμημένος ναύαρχος του Λιμενικού Σώματος (ε.α.), με μεγάλη κοινωνική δράση, γνωστός στην κοινή γνώμη και από τον συντονισμό της διάσωσης 584 περίπου ναυαγών του ε/γ Jupiter το 1988, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν μαθητές και μαθήτριες δημοτικών σχολείων του Λονδίνου ηλικίας 9-11 ετών, όταν το πλοίο στο οποίο επέβαιναν βυθίστηκε σε 25 λεπτά έπειτα από σύγκρουση με το ιταλικό φ/γ Adige στον Σαρωνικό Κόλπο.

Το αναφέρω αυτό ενδεικτικά για να γίνει κατανοητή η αίσθηση του χρέους και του ηθικού αναστήματος του ανθρώπου που με τη μελέτη του για τη συμβολή των κατοίκων της Κιμώλου (ιδιαίτερης πατρίδας του) αλλά και της Μήλου, της Σίφνου και της Σερίφου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποκατέστησε μία μεγάλη παράλειψη της ιστορικής καταγραφής. Ο Μ. Πελοποννήσιος μελέτησε πολλά αρχεία, συγκέντρωσε μαρτυρίες, έγγραφα και φωτογραφίες και με την πολυσέλιδη μελέτη του περιποιεί τιμή σε αφανείς ήρωες τους οποίους διασώζει από την αθανασία.

Μεγάλωσε με ένα τραυματικό βίωμα. Ο πατέρας του, Αργύρης Πελοποννήσιος, έχασε τη ζωή του το 1941 στον Ατλαντικό Ωκεανό. Υπηρετούσε ως ναύτης στο επίτακτο από την ελληνική κυβέρνηση φ/γ «Νεμέα», όταν αυτό τορπιλίστηκε από γερμανικό υποβρύχιο. Χρόνια μετά, το 1960, όταν ο Μανώλης Πελοποννήσιος υπηρετούσε ως ανθυποπλοίαρχος στο φορτηγό «Ελληνική Δόξα» παρακάλεσε τον πλοίαρχο Γιάννη Ρούσσο να παρεκκλίνουν της πορείας τους για να τιμήσει τη μνήμη του πατέρα του στο σημείο όπου είχε χάσει τη ζωή του. Με έναν ναυτικό αποχαιρετισμό, ένας ψαλμός, λίγα λουλούδια στον ωκεανό, μνημονεύτηκε η θυσία του Αργύρη Πελοποννήσιου.

Σαν τον Αργύρη Πελοποννήσιο υπήρξαν εκατοντάδες άνδρες από την Κίμωλο και τα γύρω νησιά που έχασαν τη ζωή τους στους ωκεανούς (ή στα βουνά της Ηπείρου ή στην Αφρική και στην Κρήτη…). Αυτή την αδικία της ιστορικής αμνησίας θέλησε να αποκαταστήσει ο Μανώλης Αργ. Πελοποννήσιος και να τιμήσει τους νεκρούς της αγαπημένης μικρής – μεγάλης πατρίδας. Η αρτιότητα της μελέτης του, στην οποία περικλείει εκατοντάδες ονόματα και περιπτώσεις ανθρώπων που θυσιάστηκαν, αναδεικνύει το βιβλίο του σε κλασικό έργο της ελληνικής βιβλιογραφίας και παράλληλα έρχεται να αντιπροτείνει ένα αντίβαρο υψηλού ήθους και ψυχικής ακεραιότητας. Αυτούς τους αφανείς (και σε μερικές περιπτώσεις κυνηγημένους ή καταφρονημένους) ήρωες της Κιμώλου, ο Μ. Πελοποννήσιος τους αποκαλεί «έξοχους, απλούς και ταπεινούς» αλλά «με μεγάλη καρδιά, ψυχή και μυαλό, γεμάτους από ιδανικά και οράματα». Είναι η συμβολή ενός άξιου «υιού».

Tags:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *